donderdag, december 17, 2009

HERMAN J. CLAEYS : Gezwel



Gezwel

De minst correcte vorm van humor
is spotten met je hersentumor,
vooral als die kwaadaardig is
en bovendien slagvaardig is
en onverwoestbaar : « terminaal »
in radiotherapeutentaal.

Waarom men mij dan blijft bestralen ?
en ook nog chemisch wil verschralen ?
Omdat verplegers willen scoren
en hun patiënten ringeloren,
en als ik door zo’n tunnel glij
graag grapjes maken over mij,
waarmee ik dan niet lachen kan
want ik lig roerloos aan de scan.

Mijn uitvaart heb ik al geregeld
en zelfs mijn grafschrift is bezegeld :

HIER LIGT DE DICHTER
H.J.C.
IN GOED GEZWELSCHAP
R.I.P.

Herman J. Claeys

☼ne of the masters of the T☼TEMs... Herman J. Claeys

.

Labels: ,



donderdag, oktober 15, 2009

Herman J. Claeys: Twin Towers Doel, Doelsong




Twin Towers Doel

De tweelingtorens
de koeltorens van Doel:
in gedachten sloop ik ze,
ik maak ze met de grond gelijk,
geëffend met de Scheldekwelders,
verzonken in slik en schorre.

In mijn wildste fantasieën
ontmantel ik de kerncentrale,
het symbool van ongebreidelde kortzichtigheid
en oeverloos gewin op deze oever.

De Doelse tweelingtorens en de kernfabriek
zij blijven overeind,
onaanraakbaar omheind,
onafbreekbaar beschermd,
heilig verklaard,
maar voor altijd een dubbel kankergezwel
in het platgewalste Scheldedorp,
boven de opgespoten en weer uitgegraven polder,
een dubbele walmende etterbuil
op het zieltogende dorp,
op de doodbloedende woongemeenschap.

Want zie: het dorp verschraalt,
de leegstand woekert,
de mensen worden er met centen weggelokt
en wie wil blijven wordt eruit gezet,
gedeporteerd.

Als Vlaanderen dit oude stroomgebied
der Nederlanden
met eeuwenlange vruchtbaarmaking en bewoning
in het vlees laat snijden,
laat verminken
en een dorp te grabbel gooit,
dan wellen woedetranen in mij op
om dit geliefde maar gedweeë moederland,
een schrei ten hemel,
een klacht naar de lage luchten
boven het lage land,
echoënd tegen de gepolijste koeltorens
van de kerncentrale boven een woonkern
die door expansiedrift van industrie
ter ziele dreigt te gaan
en die door winstbejag verraden is.

Laten wij Doel maken
tot een oase in de industriewoestijn.

Laten we Doel maken
tot een culturele vrijhaven.


Doelsong

Wij willen Doel niet overleven,
Het moet na ons nog voortbestaan.
Wij zullen zelf nog eerder sneven,
Dan toe te zien op zijn vergaan.

Dorpen verdwijnen door de golven
Van stormvloed, ontij of orkaan.
Maar ’t graf van Doel wordt nu gedolven
Door winstbejag en grootheidswaan.

Uitbreidingswaan van de baronnen,
Die mensen zien als hinderpaal.
Voor hersenspinsels van verzonnen
Voordeel voor een areaal.

Het areaal van polderkankers
Met een hoogmoedig arsenaal
Containers, bulk en supertankers
Als Vlaend’rens hoogste ideaal.

Meer dan een doel is Doel een klacht
Tegen het slaafse landsbeleid
Ten dienste van een bovenmacht
Waar mens noch dier noch plant gedijt.

Het dorp moet ons ooit overleven
Als een symbool van een gevecht
En van een onomkoopbaar streven
Naar onvervreemdbaar woningrecht.

Wij willen Doel niet overleven,
Het moet na ons nog voortbestaan.
Wij zullen zelf nog eerder sneven,
Dan toe te zien op zijn vergaan.



Herman J. Claeys

website in opbouw: www.hermanjclaeys.nl





Labels: , , ,



maandag, januari 26, 2009

PATRICIA DE LANDTSHEER: Rouwbetuiging



naar aanleiding van het drama in de crèche in Dendermonde op 23/09.

In de eerste plaats als moeder, als naaste buur van de slachtoffers, gewoon als mens, maar tevens als auteur die voor kindjes schrijft, wil ik mijn oprechte medeleven betuigen aan alle slachtoffers, groot en klein. Ik kan deze vreselijke daad maar niet plaatsen. Dat zoiets in het brein van een jonge mens kan rijpen, èn uitgang vinden in gruwel, is onbegrijpelijk.

Ik wil het volgende gedicht opdragen aan hen die er niet meer zijn, maar ook aan hen die achterblijven in het leed dat is aangericht en nimmer uitgewist kan worden:





Hun glimlach strooide bloemen
huppelde wolkjes over het gras
hun haren dansten met hun
roze wangen
zweefden met hen mee

er was geen nee tegen
twinkelsterren bestand
ook de pretlichtjes in hun ogen
speelden mee
bouwden luchtkastelen dromen
gingen pootje baden in de zee

er was hun jeugd die zich
met roze vlinderstrikken tooide
het licht, de bloemen in hun hoofd

maar dan kwam Wolfje Mens
zette tanden van verdriet
in hun roze kinderdromen
maakte alles stuk
want hij hield niet van geluk

nu krabben zij gaatjes
in de wolken
blazen luchtkastelendromen
in de roze bomen
fluisteren woorden die
geen woorden meer zijn

nu laten zij hun dromen vliegen
met veters van verdriet
alsmaar verder in het verschiet



Patricia De Landtsheer.

.

Labels:



donderdag, juni 12, 2008

TEUN DEERT: In Roosendaal en Saint-Omer 81- Tussen vrouw en hond 89 - Van Hombeeckplein 111 - Het balkon 129 - Aan de rand van het bos 172



In Roosendaal en Saint-Omer 81

Ontelbaar de steppen,
steden, wouden
waar wij, wij samen waren
voor het werk of andersom
omdat het menens was
soms lang, soms kort
op avontuur
op stap.

Van alle plaatsen
voelden wij, wij ons het meest
bemind, gewild, begeerd
geweten, gesmeten
in Roosendaal en Saint-Omer —
een trein, een winkelstraat,
een trendy fotogallerij, een kroeg,
en in een afgelegen straat
op nummer vijf of twaalf een goed adres.

In Roosendaal en Saint-Omer
niet hier, niet zo ver weg.




Tussen vrouw en hond 89

Tussen vrouw en hond
is het moeilijk kiezen.
Zo blijft hij ongetrouwd
en is vaak maanden zonder partner.
Vragen heeft hij niet
maar in elektro-zaken ziet hij
hoe — in hoge definitie —
mensen elkaar
aanraken (voorzichtig),
kussen (behoedzaam),
omhelsen (houterig).

Tussen vrouw en hond
is de keuze snel gemaakt.
Ze hebben zo weinig persoonlijkheid,
lijden aan geestelijke armoede.
Ronde en zachte vormen verbergen
als een met gras begroeide duintop
een drang naar ongeziene wreedheid.

Tussen vrouw en hond
— angst en verveling —
droomt hij zich een leven
voorzichtig, behoedzaam, houterig.



Van Hombeeckplein 111


Traag, beheerst en
onder een slapeloze zon
wiegt de Argentijnse parade
zich doorheen de mensen op het plein.
De trommelaars en blazers,
draken en danseressen
zijn nauwelijks hoorbaar,
nauwelijks zichtbaar.
Ondanks hun bonte kleuren
en bekende melodieën.

Op het podium
fluistert een leadzanger
zich doorheen haar tekst.
Handen graaien in de lucht.
Het bier schuimt —
vier voor zes euro —
in wegwerpbekertjes.

Schijnbaar verdwaald
stroomafwaarts
onbezorgd
niet zonder vreugde
beweegt de Argentijnse parade
zich over het brandende plein.

Beschaamd en gelaten
incasseert de plaatselijke bevolking
de vuistslagen, het trekken en duwen,
de klappen en stoten
van de muziek.

Vrienden en familieleden mijden elkaar,
buurtbewoners wenden zich af.

Tot op een ander plein?



Het balkon 129

Ze kent hem niet of nauwelijks niet
maar laat zich toch
door hem
op het balkon
waar iedereen haar kan zien
en hem kan zien en zij met hem
meevoeren, opwinden, de les spellen.

Ik haast me naar het open raam
vol hunkering, de lippen droog
spiegel ik mij
aan haar
deze nacht zoals elke nacht
maar zij is al weer naar binnen, weg en hij en hem
en het balkon verliest zijn raison d’être, zijn magie.

Beneden in de straat start een bromfiets.
Ik zie het licht in haar slaapkamer aangaan
en beeld me in dat ze nog even leest.
En in gedachten bij mij is
zoals ik bij haar.

Op het balkon.

In de traphal.

Beneden in de straat.

Elke nacht
zoals deze nacht.



Aan de rand van het bos 172


Aan de rand van het bos
waar bomen struiken worden
en in het gras
dat in mijn vingers snijdt
wanneer ik voor de duizendste maal
op zoek ga
aan de rand van het bos
waar bomen struiken worden
en in het gras
naar iets zo broos, zo dubbel, zo wispelturig
als de rand van het bos
waarin onbekenden mij eeuwig tegenspreken
op enkele meters van het open veld
waar de hitte ondraaglijk is
op enkele meters van het bos.

Wetenschappelijk onderzoek kan enkel oppervlakkig zijn.
Ik onderga de goede bedoelingen als een veroordeelde.
Diefstal. Fraude. Bedriegelijk bankroet.

Aan de rand van de stad
waar flatgebouwen huizen worden
en in de buitenwijken
waar het altijd vraag en aanbod is,
waar iedereen wel iemand kent die Maarten heet of Stefanie,
waar iedereen dezelfde lange tenen heeft,
waar alles naar javel ruikt en dettol
en waar ik elke morgen
uitgeput mag opstaan.

Op enkele meters van de stad.
Op enkele meters van het bos.
Op enkele meters van de rand.


Teun Deert

*

Labels:



zaterdag, april 26, 2008

Herman J. Claeys: OLYMPISCH GEDICHT



OLYMPISCH GEDICHT van PEN International.

Terwijl momenteel de Olympische vlam van land tot land reist, stuurt ook PEN International een Olympische boodschap de wereld rond. Het gedicht “Juni” van Shi Tao is op 30 maart vertrokken in Griekenland en passeerde op 7 april in België en Nederland. Het is een poëtische kijk op de dramatische gebeurtenissen van 4 juni 1989 op het Tiananmen-plein.
- In elk land waar het gedicht passeert verschijnt het in de plaatselijke taal, rechtstreeks vertaald uit het Chinees. De Nederlandse vertaling gebeurde in opdracht van het PEN-centrum Nederland en het PEN-centrum Vlaanderen.. Ik bracht het gedicht als opening van het Zaoem-poëziefestival op 25 april te Gent in de Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal en Letterkunde.
- SHI TAO is een Chinese journalist, dichter en PEN-lid die een gevangenisstraf van 10 jaar uitzit op beschukdiging van het bekendmaken van staatsgeheimen omdat hij in 2004 een herdenking had geschreven over de gebeurenissen van 1989 op het Plein van de Hemelse vrede
(Herman J. Claeys, lid PEN-centrum Vlaanderen)


JUNI

geen enkele dag

kan juni doen vergeten

juni, mijn hart ging dood

mijn gedichten gingen dood

en mijn liefste

ging ook dood in een romantische zee van bloed


juni, de verzengende zon deed mijn huid barsten

onthulde de ware aard van mijn wonde

juni, de vissen zwommen weg uit de bloedrode zee

naar een andere plek voor hun winterslaap

juni, de aarde vervormd, de rivieren verstomd

stapels brieven konden onmogelijk aan de doden worden bezorgd

Shi Tao

(vertaald door Jan De Meyer en Iege Vanwalle in opdracht van PEN-centrum Nederland en PEN-centrum Vlaanderen)

.

Labels: ,



zondag, maart 30, 2008

WILLEM PERSOON: Soweto - Onrus Rivier - Constitution Hill



SOWETO
Voor Christopher Molefe


Volg mij, zegt hij, ik weet de weg
Hij toont mij hoe hij leeft
En hoe zijn volk beweegt
Ik hoor de stemmen, luider, luider, nooit ver weg


Met vier miljoen zijn we hier, zegt hij
Maar niemand kan ze tellen
Hij lacht, ik lach en voel geen angst
Zij lachen, de hele dag


Ik hoor de kinderen zingen
Zij spelen verstoppertje met de zon
Hun bondgenoot op elk moment


Een hand, een duim, een hand
Niemand weet wat hij nu zeggen wil
Als wij Orlando West verlaten




Willem Persoon
Soweto, Johannesburg, 27 juni 2002




ONRUS RIVIER
Voor Titia en Muller Ballot


Er is een strand
Waar keien onvindbaar zijn geworden
Ga ze niet zoeken


De ocean werkt hier
Onafgebroken dag en nacht
Hij telt de eeuwen niet


De gote schoonmaak spaart geen schlep
Te pletter tegen rondgeschuurd graniet
Tot het witste zand zult gij wederkeren


Onrus-tig is de rivier
Beducht voor de branding
Tot de zon zich wolkenplukkend wentelt


Ga daar, langs Protea's en het fijnbos, zegt ze
Zoek niet en ge zult vinden
Tot ik struikel over vuursteen



Willem Persoon
Hermanus, Stellenbosch, Z.A. 17 juni 2002
Tweede versie: 7 februari 2007





CONSTITUTION HILL


Er woont een vogel in een cel
Eindelijk vrij, want de gevangenen zijn verdwenen
De deuren staan nu open, het is er stil
Hij vliegt er af en aan


Nooit eerder kreeg hij de kans
Zijn woonst zo in te richten
De vogel wordt niet meer gestoord
Door blauwgeslagen gillende hongerigen


De eieren worden niet meer geroofd
Hij weeft zijn nest als patchwork
Met rafelresten van grijsgrauwe pakken


Van op een tralienetwerk springt de vogel
Vliegt hoger en hoger met kloppende harten
In de keel van zijn vogelvrije jongen



Willem Persoon
Johannesburg, Zuid-Afrika, 28 september 2006

.

Labels:



donderdag, februari 14, 2008

Herman J. Claeys: Maar nee hoor



Maar nee hoor



Jij dacht dat ik jou leiden zou naar de Elyzeese velden,

maar nee hoor,

ik voerde jou langs fjorden en klippen,

langs kloven en ravijnen.



Jij dacht dat jij mijn bevrijde prinses zou zijn

en ik jouw koene ridder op een wit paard,

maar nee hoor,

wiij waren voetvolk

wij waren een berooid stel aan de bedelstaf

dat zijn armoe en zijn nooddruft met elkaar deelde.



Jij dacht ik jou gretig zou begeren

En ik dacht dat jij mij vurig lief zou hebben.



En ja hoor.




Herman J.Claeys, Valentijnsdag 2008

Labels: ,



donderdag, januari 03, 2008

Herman J. Claeys: Lekker nieuwjaar



novelle


Het feestgedruis en het geslemp van de eeuwwende zijn aan Elsbet Hertekamp niet besteed. Enkel de knallen en het geratel van het vuurwerk en het loeien van de scheeps­hoorns op de Schelde heeft zij in de nieuwjaars­nacht in haar bedstee een poosje beluisterd, tot zij weer insluimerde.

In de ochtend van de nieuwjaarsdag trekt Elsbet Hertekamp de voordeur van haar woning in het oude schipperskwartier achter zich toe. De straten en pleintjes zijn leeg. Op de straatkeien liggen lege likeurflessen, kapotte bierglazen, verbrande hulsjes van voetzoekers en rotzooi van een fastfoodtent. Ze loopt naar de nabije voorhaven om er uren lang te zwerven langs kaden, bij sluizen, over bruggen. Ze is warm ingeduffeld en heeft een rugzakje aangesnoerd met leeftocht erin. De eerste mens die haar pad kruist zal ze begroeten met een nieuwjaarswens, neemt Elsbet zich voor. Geen eeuw­wens, geen millenniumwens, niet die flauwekul. Een jaar dat naar wens moge verlopen is al onverwezen­lijk­baar genoeg. En enkel en alleen de eerste die zij tegenkomt zal ze een nieuwjaar wensen, wie het ook zij.

Zij loopt voorbij het uitgedoofde Lichtschip 3 uit Oostende in het Bonapartedok, waar afgedankte, maar opgekalefaterde vistreilers, spitsen en een enkel motor­kastje aangemeerd liggen, uit het begin van de eeuw, de net afgelopen eeuw. In het aanpalende Willemdok kuiert zij langs een honderd meter lang cruiseschip dat er dokt voor de feestdagen. Door de lage waterstand ligt het huttendek op kadehoogte, zij ziet de stinkrijke passagiers, na de feestnacht dommelig nog in négligé of kamerjas, aan hun tafeltje of op hun bed zitten, maar niemand van hen gunt de voetgangster met haar stapschoenen, wind­jak, capuchon en plunjezak een groet of zelfs maar een benieuwde blik. Swiss Diamond, Bern, leest Elsbet op de achtersteven. Bij de Nassaubrug wordt zij opgeschrikt door hoefgetrappel: een dubbeldek city tours-koets getrokken door twee brouwerijkleppers stevent op een onmetelijk pakhuis af. Op de koetsier na is het rijtuig leeg. Na volbrachte nacht- en ochtendtaak, blijkbaar. Zij hoort het span nog naklepperen binnen de loods. Dan wordt het weer stil, onwezenlijk.

Op de Veurnekaai herleest Elsbet de inscriptie op de verweerde marmeren obelisk van bijna een eeuw oud ter her­­denking van een gebeurtenis die weer een eeuw dààr­voor plaatsvond:


100ste VERJARING
VAN
BONAPARTES DECREET
HET DELVEN DER DOKKEN
UITVAARDIGEND
10 AUGUSTUS 1903


Erboven klieft in bronzen reliëfsculptuur een scheeps­boeg door golven. Aan de westzijde staat 'Bonaparte-dok' ingebeiteld, aan de oostkant 'Willem-dok', en aan de achterzijde de datums 1803-1903. Tuurde hier Napoleon, na zijn verovering van de Lage Landen, vanop de Scheldedijk over toenmalige polders, rietgorzen en welen? Over Scheldedorpjes met vissershaventjes? Voorzeker.

Het Papegaaike, het rock-kroegje tegenover de Showboat aan het Sint-Laureinskaaitje is net dicht, zo te zien, want er branden nog lantarens binnen. Elsbet gaat even tegen de gevel zitten op de glooiende zitbank die geïmproviseerd is uit een rolluik, en monstert met gevoel voor contrast het torenhoge poepchique partyschip-hotel-dancing-restaurant Diamond Princess - alweer diamanten - dat wat verder z'n vaste kadestek heeft. Er twinkelen nog lichtfestoenen en kleurige lampions op de vier dekken, maar muziek waait er niet meer naar buiten.

Elsbet loopt nu langs het Verbindingsdok met de Flandria-rede waar zomerse rondvaartboten hun winter­slaap houden. Voorbij de Londenbrug ligt het drinkwater­bevoor­radingsschip en verderop enkele rijnaken met zacht ronkende stroomaggregaten op hun dek. Op de westkade rijst tussen de Montevideo-hangars het moderne Theater 't Eilandje, de thuishaven van het Koninklijk Ballet. Op de programma-affiche staat Het Zwanenmeer. En zie, ginds aan de overkant van het brede Kattendijkdok dobbert warempel een drift van vijftien zwanen op het bezoedelde brakke water, bijna niet te geloven. Een vloot trucks van Transpedo staat gerijd bij het Sasdok, uit een van de opleggers klinken flarden soundblastermuziek en getier van nafuivende routiers. Zulke voerlui hebben de plaats ingenomen van de passagierende en zwierende matrozen van vroeger, toen de zeehaven nog vlakbij was, de zeelui-op-de-lange-vaart die John Lundström vereeuwigde in zijn melancholische havenliederen. Wie zingt er tegen­woordig romantische folksongs of blues over de truckers-op-de-lange-weg?, vraagt Elsbet zich af.

Het gekraakte negentiende-eeuwse pand aan de Droogdokkenweg is verlaten. Het is een tussen loodsen en werkhuizen ingesloten statig herenhuis waar vroeger havendiensten kantoor hielden. De deuren zijn met hangsloten dichtgemaakt en de rolluiken zijn gevierd. De jonge krakers zijn er net voor de kerst uit gepest door het Gemeentelijk Havenbedrijf, weet Elsbet. Uit een kelder­gat duikt een getijgerde poes op, staart Elsbet aan, komt aarzelend en schuw op haar lokkende smakgeluidjes naderbij. Hele plakjes Maasdam-kaas uit haar mondvoor­raad krijgt het hongerige beest, het eerste wezen in dit jaar, in deze eeuw, in dit millennium dat Elsbet begroet. Voor je nieuwjaar, poes, hap toe.

Terwijl de kat gretig uit haar hand smult verschijnen voor Elsbets geestesoog de reveillons, die verachtelijke nachtelijke feestdissen met de kerst en met oudejaar. Als koppels en gezinnen de hele nacht obligaat schransen aan een gereserveerd en uiteraard niet zelf gekozen al te smal tafeltje in een benauwend overbezet restaurant, onder­gedom­peld in kitsch voor de ogen, kitsch voor de oren, kitch voor de tong. Met een peperduur feestmenu van vier, zeven, tien of dertien gangen tot het je de strot uitkomt. En als vanzelf glijden Elsbets gedachten af naar de legende van de kerststal, waarin verhaald wordt hoe een jong en onbemiddeld dakloos koppel, afkomstig uit den vreemde, overal in de stad de deur gewezen wordt tot het in arren moede een leegstaand optrekje te velde kraakt, waar de jonge vrouw op een strooien matras bevalt van haar eersteling. En uitgerekend de dag voor kerstmis, dat een feest ter ere van de krakers zou moeten zijn, werd hier dit gekraakte pand ontruimd op meedogenloos en harteloos hogerhands bevel.

Elsbet Hertekamp spreekt nu zelf haar sober proviand aan en piekert over de voorbije avond en nacht. Hoe het er in de stad aan toe moet zijn gegaan. Zevenhonderd­vijftig duizend toeschouwers samengeklonterd op de centrumkaaien, de helft meer dan het aantal inwoners van het hele stadsgewest samen. Voor het gratis vuurwerk boven de Schelde, voor de gratis soepbedeling en voor de gratis muziek. En op de rede overal walmende vuurpotten. Vuur Soep Muziek, dat was de wervende slogan geweest. Opgestopte straten en stegen, urenlang geen doorkomen meer aan. Een stadsinfarct. Of met de massa voortgestuwd worden, zonder te kunnen stoppen of eruit te ontsnappen. Gedrum. Geduw. Gejoel. Gezang. Gebras. Gelal. Geknal van rotjes.

Wat bezielt dat soort mensen toch? Dat samentroepen, dat drommen vormen, dat kuddegedrag. Dat te hoop lopen, dat samenscholen. Als er zich maar een gelegen­heid voordoet klonteren de mensen aaneen. Voor vuur­werk. Voor een festival. Voor een koninklijke uitvaart of huwelijk. In een dancing, in een housetempel. Voor een cultfilm in de bioscoop. Voor een match. 's Zomers op het strand. In een pretpark. 's Zaterdags op de Meir. Op de Boekenbeurs. Op een autosalon. Op de Vogelmarkt. Lijf aan lijf. Kont aan kont.

Hier is Elsbet alleen. Hier, op de mensenloze nieuwjaarsdag van 2000 in de verstilde haven, kan zij onbelemmerd alle richtingen uit. Ze kan rennen. Ze kan stoppen. Ze kan versnellen, vertragen. Geen mens zal haar hinderen. Ze kan een deuntje fluiten. Ze kan huilen. Ze kan schreeuwen. Ze kan schaterlachen. Ze kan op de grond gaan zitten. Ze kan op haar kop gaan staan.

Dat doet Elsbet. Eerst op de koude granieten kadekeien gaan zitten, pal in het midden tussen de vier hoge poten van een reuzenkraan, in gemijmer blikkend over het rimpelloze dokwater. Dan, een eind verderop waar de peilboten liggen, rugzakje afgooien, buitelen en twee minuten in handstand blijven staan. Tot ze haar lijf soepel neer laat glijden en een poos diep ademend op haar rug blijft liggen staren naar het zwerk, tot de kou van de grond door haar windjak dringt. Wie maalt erom?

Wat is het bevrijdend vandaag, op nieuwjaarsdag tweeduizend, alleen te zijn in de open lucht. Een haven­lucht die vandaag niet stinkt naar petrochemicaliën. Toch branden in het westen bij het Hansadok door de mist heen de nooit gedoofde hoge fakkels van Esso en Fina, de Eeuwige Vlammen van het grootkapitaal.

Zij dwarst de tien gerijde droogdokken, over de smalle bruggetjes gevormd door de bovenkant van de oude kolk­deuren, met hun handbediend draaimechanisme. Ze zijn alle leeggepompt. In sommige staat er een loodsboot of een sleper op z'n kiel, aan weerskanten gestut door hori­zontale schoorbalken. Met hun terrasgewijs gemet­selde wanden lijken de dokken wel diep uit de rotsen gehouwen rechthoekige amfitheaters. Door een trapgat in de wal daalt Elsbet langs overloopjes af naar de bodem van een niet bezette kom en betreedt de houten kielvloer. Nu is ze twintig meter diep omsloten door de sluisdeuren en drie getrapte muren, en boven haar ontwaart ze enkel een rechthoekig plafond van grijze lucht. Ze voelt zich midden in een arena staan. Er lijkt balletmuziek te zweven en honderden toeschouwers hebben een zitje gevonden op de trapwanden. Zij is nu gedost in zilveren veren en langzaam komt ze in beweging. Vol overgave danst zij op Tsjaikowski's gracieuze tonen van het Zwanenmeer. Zij is Odette, de koningin der zwanen, die, zoals zijzelf, betoverde jonkvrouwen zijn die alleen des nachts hun vrouwelijke gedaante aan kunnen nemen. Omringd door haar vijftien dienaressen danst zij een wals, daarna solo een sicilienne, met op haar hoofd een kroon als talisman die de betovering doorbreekt. Zij danst in vervoering voor de jonge prins Siegfried, die haar aanvankelijk als zwaan zag maar nu als vrouw. Die haar eerst wou bejagen, maar nu wil behagen. Tot zij opnieuw overvloeit in een wals die eindigt met een wervelende apotheose, en zij onder geestdriftig applaus en met bevallige revérences de bühne verlaat.

Het is mistig en kil. Volmaakt windstil. Van achter de hoge stroomdijk toet de hoorn van een oceaanstomer, en tweemaal kort na elkaar dreint verweg een weeklagende golftonige sirene. De aken en spitsen liggen roerloos. Elsbet stapt de Siberiabrug over en komt bij het impo­sante gebouw van de technische havendienst, maar ook daar is alles doods. Zelfs de brandweer en de havenpolitie die er onderdak vinden lijken in diepe winterslaap gedompeld. Geen auto daalt vandaag van de Noorderlaan af in het havenareaal. Alleen een vereenzaamde fietser peddelt ginds over hobbelige kadekeien naar het Schuil­dok voor lichters. Meeuwen zitten op meerpalen en dukdalven, maar ze krijsen niet vandaag.

Van ver is te merken dat de Mexicobruggen en de Asia­­brug werkeloos opgehaald blijven, dus bestijgt Elsbet langs het Pompenhuis de hoge vaste Straatsburg­brug over de monding van het Albertkanaal. Onder haar liggen de witte recreatieboten van rederij Den Hertog bewegingsloos tegen de kade.Van daarboven tuurt zij noordwaarts over de mistige zeehavendokken in de hoop de eenzame kerktoren van het gesloopte dorp Oosterweel te ontwaren, maar hogere torens van gestapelde contai­ners omringen hem angstvallig en onttrekken hem moed­willig aan het gezicht. Insteekdokken, loodsen, pak­huizen, bedrijfsgebouwen. En overal daartussen kranen, schoorstenen en masten, als ontbladerde en ontkruinde bomen.

Het is reeds een eind in de middag als Elsbet de haventerreinen verlaat via de Groenendaallaan tussen sombere veempakhuizen, en uitkomt bij het gigantische bioskoopcomplex Metropolis met zijn vierentwintig zalen. Op het uitgestrekte parkeerveld staan honderden personenwagens, de cinematempel draait op volle toeren. Vlakbij in een zijgevel ziet ze een drive-in fastfood restaurant, met een loket waaraan autorijders hun eerder bestelde junkfood in ontvangst nemen en betalen, met hun linkerarm door het portierraampje, zonder hun kont van de autostoel hoeven te lichten. Afwisselend staan en schuiven ze stapvoets in een file. Net zoals ze ook binnen in zo'n snertrestaurant bij de bestelbalie in de file zouden staan. Rijtjesmensen zijn het. Mensen die overal in files achter elkaar staan. Bij loketten van bank, post, station of bioskoop. Bij kassa's van warenhuizen. Bij een frietkraam. Bij de toiletten op festivals. Bij de flappentap met hun bankpasje in de hand en hun PIN-code in de kop. En met hun auto in de autowasstraat of op de snelweg, waar ze er niet tussenuit kunnen of mogen als ze het beu zijn. Zelfs virtueel staan ze in de file als ze thuis door de telefoon te horen krijgen: er zijn nog tien wachtenden vóór u! 0nverbeterlijke filemensen! Zouden de file­mensen dezelfden zijn als de kuddemensen die overal samentroepen? Vermoedelijk. Niet Elsbet. Zij gaat nergens heen waar samenscholingen of files kunnen ontstaan, ze vermijdt zorgvuldig dat ze erin terechtkomt. Hier staat of loopt niemand vóór haar, niemand achter haar.

En dieren, vraagt ze zich af, staan dieren ooit in een file? In kuddes, troepen en roedels wel, maar wachten ze ooit ergens achter elkaar hun beurt af in een rij? Nee, ze bestormen alle tegelijk de drenkplaats of de prooi. Nee, ook niet altijd waar. Sommige respecteren een pikorde, waarin ze hun beurt moeten afwachten. Maar nooit in een file.

Daarover piekerend beent Elsbet langs de autofile van de drive-in. De mensen in de auto's ziet zij niet, wil zij niet zien. Zij maken deel uit van hun auto, ze zijn niet denkbaar, niet bestaanbaar los van de rijdende, de staande kooi waarin ze verkrampt gezeten zijn. Het zijn geen echte mensen. Zij het on-mensen, robots?

Plots schrikt Elsbet uit haar somber getob op door een stem vlakbij haar oor. De mechanische stem van een praatpaal, die geactiveerd werd door een elektronisch oog waarvan ze argeloos de straal doorbroken heeft. Een stem die dwingend op haar inspreekt:

"Breek de sleur! Profiteer van ons feestmenu voor drie en een halve euro: een dubbele hamburger met fruitcocktail, een maxi-friet, een medium-coca-cola, en als toetje een chocolademousse. Spreek hier uw bestelling in. Breek de sleur! Quick drive-in restaurant wenst u een smakelijke kerst en een lekker nieuwjaar!"

De eerste stem, de eerste tot Elsbet Hertekamp gerichte woorden van dit jaar, van deze eeuw, van dit millennium.


Herman J. Claeys


.

Labels: ,



maandag, december 24, 2007

Herman J. Claeys: Kerstgedicht - De jongen met de zwavelstokjes



Kerstgedicht


Er was geen plaats in de herberg.

Een jong koppel, uit een andere streek,
ongehuwd, zij hoogzwanger.

Ook in het opvangcentrum mochten ze niet naar binnen.

Zij werden van het kastje naar de muur gestuurd,
van Pontius naar Pilatus
door cynische bestuurders,
door harteloze bewoners,
door geldgierige eigenaren.

Zij waren immers vreemd in deze streek, en arm.

Daarom kraakten zij een leegstaand armoedig optrekje,
zonder meubilair.
Het leek wel een stal.
Op een strooien matras die er lag
beviel de jonge vrouw van een jongetje.

Zij bleven er hokken tot zij eruit geknuppeld werden.

Niemand zou aan dit mensonterend voorval
verder aandacht hebben geschonken,
ware het niet dat de jongen later
wereldberoemd is geworden
vanwege zijn performances.

Zo komt het dat deze gebeurtenis
al meer dan twee millennia jaarlijks herdacht wordt
op vijfentwintig december,

het feest van de krakers.







De jongen met de zwavelstokjes

feestgedicht voor oud-en-nieuw

De jongen met de lucifers schuimt de drankhuizen af,
struint langs volgeboekte restaurants,
in de vrieskou van midwinter,
door het koude hart van de heet gestookte metropool.

Lucifers voor een dubbeltje !
Aanstekers voor vijftig cent !
Voetzoekers voor een euro !

Honger lijden in de geur van kalkoengebraad,
verkleumen onder de rook van fornuizen,
thuisloos dolen tussen de woekerende leegstand
in de verkankerde stad.

De welgedane eigenaren
van de dure verwarmde terrassen
pramen de gezeten bestuurders
om de gratis zitbanken te verwijderen van het plein
vanwege die clochards die de kerstboom ontsieren,
vanwege die rare libertaire hangjongeren,
vanwege dat blonde Meisje met de Zwavelstokjes,
vanwege die bruine jongen met de aanstekers
die de nieuwjaarsillusie van weelde en welstand
vergallen.

Onder de klaterende kerstkitsch
van de stervende evergreen reuzenspar
vol twinkelende valse sterren
en behangen met verpakte nepcadeaus
zit de jongen met de lucifers
te kwijnen.

Hallucinerend steekt hij
- zoals in een Grimmig sprookje van Andersen -
de droomboom in brand tot een torenhoge toorts,
steekt hij de harteloze stad in brand,
steekt hij de wrede wereld in brand,
tot een kolkende zee van vlammen
waarboven hij in een wolk van sprankels
triomferend uitstijgt
naar zijn hemel van merriment and happiness,
van zaligheid en geluk.

Duivelse jongen met de solferstekjes,
loop naar de hel !


Herman J. Claeys

Labels: ,



zaterdag, november 24, 2007

FRANK DE VOS: Arpegio 5 - Arpegio 10 - Arpegio 15




Arpegio 5



Ik bezing me


Met dank aan Walt Whitman, Leaves of Grass



Ik bezing me en bezie

het ochtendrood van het gras

het avondgeel op de lippen

mijn bloed met jubelende narcissen



wat ik draag, zal jij dragen, een echo

langs de oever langs het water,

langs de bosrand tot aan de einder



Ik bezing me en beken

me van dag tot avond, alleen

tussen gensters van de sterren,

weelderig verwacht, alleen



is mijn huid een plooi, jouw huid een plooi,

in elke rimpel thuisloos verborgen



Ik bezing me en schreeuw

"Puer beatus" op de

kleuren van wind, de angst van water

de schreeuw van een beeld, alleen



in mijn lijf en leden, een tondeldoos,

sintels en vuursteen





Arpegio 10


Rondedraai



Een gedicht schroomzaamt

en toch

hun draai is rond

de pot

gaat voluit

in volslanke zinnen

tolt het hier

op papier



-uitgekookte woorden-



Ze vinden is

een bezigheid

van nutteloze idioten

zij gaan zichzelf tekeer

met doodsberichten

en niemand weet

hoe belangrijk dit is



Ze zijn

oprecht banaal

in hun peilloos zoeken

letter voor letter

hangen ze zinloos

in omgehakte takken

van doelloze bomen.





Arpegio 15


Metamorfose



Zal ik mezelf ontzeggen aanvaarden

wanneer jij binnen komt

met alleen maar rusteloos ongeduld

in je benige hand?



Zal ik jou moeder noemen

Of noem ik je vader met een warme arm

of schamele onverlaat?

Ben ik nog meetbaar in de volle tijd

waarin ik dan rijd en felverlicht blijf aanroepen?



Ben ik dan als wolken die in witte linten verwinden

woord voor woord

als dagelijks brood

loyaal op de melodie van een laatste dag?



Geen list, geen later, geen masker

zal mijn stem dan vervoegen

Ik weet het



Nu zijn er

intervallen klaarte tussen de blauwe rook

in mijn haard

waarin ik staar

naar nieuwe taal,

mijn vurig meubel

om een woord van jou te schrapen



Zal ik mezelf ontzeggen dan aanvaarden?


Frank De Vos

.

Labels:



zaterdag, november 10, 2007

'tmuziekdooscollectief: ik weet het niet



ik weet het niet - herman j.claeys + ’tmuziekdooscollectief, part one
itunes pic

een tekst van Herman J.Claeys door Ingrid Veerman (inneke23) en Frank Vranckx (slö) op de honderd-en achtste muzeval @ den hopsack op dönderdag 8 november 2007. vive la boîte!

luister hier: 'tmuziekdooscollectief: ik weet het niet


☺
↨
☻


ik weet het niet

lyrics: Herman J. Claeys



ik weet niet wat ik weten moet

en wat er wel of niet toe doet

van wat men mij ooit onderwees

van al wat ik nu zie en lees

en wat er overal geschiedt:

ik weet het niet





ik weet niet wat ik weten moet

wat slecht en fout is en wat goed

en wat er door de beugel kan

van wat ik doe en wat ik plan

en wat ik mij aanpraten liet:

ik weet het niet





ik weet niet wat ik weten moet

en of mijn wetenschap voldoet

om "in" te zijn en up-to-date

om niet als een analfabeet

voor schut te staan op elk gebied:

ik weet het niet





ik weet niet wat ik weten moet

en wat ik niet vergeten moet

wat gister juist was is nu slecht

en wat eens waar was wordt weerlegd

mijn hersenpan is een vergiet:

ik weet het niet.



Labels: ,



woensdag, oktober 24, 2007

JO PEETERS: Grafschriften



Voor een leugenaar:

Hij was ongelofelijk doortrapt

en absoluut niet te vertrouwen

dus de mogelijkheid bestaat

dat u bij een foute steen

staat te grienen en te rouwen.

Hier ligt een patriarch

een bullebak, een zedenpreker

voor eeuwig houdt hij nu zijn mond

wij opgelucht, zoveel is zeker.

Voor een postbode:

Heel plichtsbewust z’n leven lang

had hij een vaste baan

ansichtkaarten, brieven

in de gleuf hier onderaan

en ook al bent u door zijn heengaan

uitermate diep gegriefd

denk aan onze bomen,

ja zelfs aan die, waar hij opknalde

dus geen reclame alstublieft!

Voor een grafdelver:

Hij was een nederig man

een man met burgerzin

een noeste werker, onverstoord

die tot zijn laatste snik

een put groef

en viel er zelf in.

Voor een ballerina

Zo toegewijd en in vervoering

de dag van haar bekroning

toen ze heel even niet oplette

te dicht bij de windmachine

deed ze haar laatste pirouette:

het was een spetterende vertoning.


.

Labels:



woensdag, augustus 22, 2007

KRISTOF VAN HOOYMISSEN: Megalomanie - Anarchistisch manifest



Megalomanie

groten van geest

kleinen van hart

vooruit gaan

de waanzinnige

creatieven

manisch-depressieven,

goden der zielen

bevrijd deze (hoogheids)waanzin

gun uzelf het recht

te blijven scheppen

te blijven creëren

en terwijl anderen

in zielenleed creperen

geven wij hen artistiek voer

in liefde te verteren

misschien …

romantiseer ik de waanzin

een beetje

trop is teveel

en des te meer

rock ’n roll


Anarchistisch manifest

Wil je vrij zijn,

wil je blij zijn,

ontluik dan als een lotusbloem

want het leven heeft zichzelf verdoemd

als je niet zelf leeft

in je eigenheid

als je niet zelf beleeft

en 't een ander verwijt


geen wet

boven de eigen ervaring,

en het eigen geweten

je eigen hart en ziel

zullen het altijd weten


Daarom stelt de anarchist

de daad boven de wet

en manifesteert

zijn stil verzet

tegen idiote besluiten

en regels zonder ziel,

is zijn medewerking

strikt nihil


De anarchist

heeft geen regels nodig

slechts de innerlijke stem

in de borstenkas

vertelt wat is

en was

en wat ooit zal zijn

want om vredig samen te leven

hoeven we geen wetten meer uit te geven



Kristo | 29 maart 2007

kristof.van.hooymissen1@skynet.be

Labels:



vrijdag, augustus 17, 2007

HERMAN J. CLAEYS: MOORDENDE VLIEGTUIGEN



In de tweede week van augustus herdacht men in Japan de slachtoffers van de atoombommen op Hirosjima (6 augustus) en Nagasaki (9 augustus 1945). ENOLA GAY heette de Boeing-29 Superfortress Bomber die Horisjima bediende, en de bom zelf - 4.100 kilo met een kracht van 15.000 ton TNT – werd liefkozend LITTLE BOY gedoopt.





Dat was een nucleaire holocaust. (Het Griekse woord ‘holocaustos’ betekent ‘geheel verbrand’). Geen “collateral damage” maar een weloverwogen massamoord, waartegen onze Nederlandse en Belgische regeringen niet protesteerden. Wel integendeel, ze waren medeplichtig als zijnde ge(al)liëerd met de Verenigde Staten. Medeschuldig dus.



Het blijft een Onvoltooid verleden tijd, zoals de titel van mijn eerste gedicht hieronder luidt, even onvoltooid als die andere en grotere Holocaust in datzelfde decennium. Ik bracht het gedicht bij de 40ste herdenking en draag het sindsdien elk jaar in augustus ergens voor. Dit jaar op 9.8 tijdens de Muzeval te Antwerpen

Toen in New-York in 2001 Nine-Eleven de wereld verbijsterde, zag ik een parallel met Hirosjima/Nagasaki: moordende vliegtuigen.

Die vergelijking wordt bitter verwoord in mijn tweede gedicht hieronder: Terreur. Alleen was in het ene geval de staat, de overheid de terrorist.



Herman J. Claeys, 6-9 augustus 2007







Onvoltooid verleden tijd



I.



Het laaiende licht van augustus

anno nu

dooft niet uw ogen,

de weldoende warmte

verbrandt niet uw brein,

de zoele wind

blaaast uw huizen niet omver,

de wollige wolken

belommeren geen puin

en de lessende regen

bestraalt as noch gewas.



Volg uw omfloerste blik

naar het ver-van-uw-bedstee land.







II.



Het verblindende licht

en de zengende hitte

en de verwoestende wind

en de paddestoelwolken

en de dodende neerslag

van augustus vijfenveertig

teisterden deze argeloze contreien niet

noch u, zorgeloze bewoner.



Volg uw wazig oog

naar de onvoltooid verleden tijd

toen gij nog kind waart

of nog niet verwekt



maar reeds erfelijk besmet

met medeplichtigheid.



------------------------------



Terreur

Ooit vloog er een vliegtuig
doelbewust met als doelwit een grootstad.

Het keerde terug naar zijn basis:

opdracht volbracht, mission accomplished.

Alle woontorens waren ingestort, alle huizen in puin,

tweehonderdvijftigduizend doden,

vijfhonderdduizend gewonden en terminaal bestraalden,

burgers allemaal. Mission Hirosjima accomplished.

De piloot werd in de States als een held ingehaald.



Drie dagen later nog een moordend vliegtuig,

doelbewust met als doelwit een grootstad.

Een half miljoen slachtoffers, doden, terminaal bestraalden,

burgers allemaal. Mission Nagasaki accomplished.

De piloot keerde triomfantelijk terug en werd gedecoreerd.



New York 11 september 2001.

Door mijn hoofd vliegen nog steeds

die twee Pentagon-toestellen naar het Oosten,

met een lading,

met een opdracht.

Een overheidsopdracht.

Terror accomplished.



www.hermanclaeys.tk

.

Labels: ,



maandag, juni 18, 2007

HERMAN J. CLAEYS: Midzomernachtwens



Midzomernachtwens



Schuifel barvoets

door het koelbedauwde gras vannacht

in het maanlichte laar

nog voor de dageraad je haar verguldt

en vlij je zongebrande tintelende wang

tegen gegroefde schors

van gekroonde, door hulst geschramde eik

en voel hem ademen door je huid.



Het steedse reilen zij ver vannacht

en ver het woelen, het joelen,

verbannen het zuchtige zoeken,

verzwonden de jacht.


Hurk neuriënd neer op de heuvelflank

tussen lavendel en johannesbloem

en schep volhandig aarde

waarmee je dij en borst beregent,

bezegent,

want aarde sterft niet

zomin als bron, zomin als zon.


Bedwelm je, bloeiend Litha-kind

in de midzomernacht.



Herman J. Claeys (www.hermanclaeys.tk)

(* Litha: in de Oud-Saksische overlevering staat Litha voor het einde van de heerschappij van de Eikkoning over het halfjaar van de wasdom, dat nu vervangen wordt door het halfjaar van het tanen dat tot de winterzonnewende door de Hulstkonng wordt geregeerd. Het is de aangewezen overgangstijd voor helende rituelen.)

Labels: ,



maandag, november 27, 2006

PHILIP MEERSMAN: TEsT-amen-T / OPUS I



TEsT-amen-T

Ik moet dit schrijven, ik kan niet anders dan dit te schrijven, niet anders dan dit aan het papier toe te vertrouwen of het net,ergens,
ergens waar het wereldkundig wordt, gelezen wordt, bekeken wordt, begrepen wordt.
Ergens waar mijn empathie niet wordt meegenomen of opgeborgen.
Ergens waar ik ik ben en niet een vervanger, een lastpak in jeans die een knuffel vraagt, teveel gevraagd, geklaagd, beklaagd, aangeklaagd, verdaagd, geduwd, bedrukt bekeken en opzij gezet.

Ik huil, ik schreeuw,
traan, terugkijkend, tranend, weerzien, traan-end, kijkend achterom.
Om en achter, voor en na, linkx en rechts, open en toe, geven en nemen, vooral nemen want schreeuwen is nemen, is wanhoop, hoop en leven, even, even kijken, kijken achterom, om, om wie, wat, dat, niet, meer, is, zijn, mijn, ons, kilo, pak, suiker, zoet, water, wijn

Evergreens verwelken bij het weer wellen van mijn ogen, zwellen, zwelgen, slikken, pil, stil.
Ik wentel mezelf in medelij, ik schrijf het ook, ik wil het weten, laten weten, kenbaar maken, zeggen, gezegd hebben, van mijn hart, dat overvol van je was, is, van jou was. Je bewoonde het, je leefde er, je was er thuis. Tot je niet meer, je geen teken meer, je ook niet meer langskwam om hallo te zeggen.
Je fiets staat nog achteraan, wacht op je, wil nog een uitje maken, een dijk verkennen met jou, samen, jij en ik en wij...

Ik huil, ik schreeuw,
traan, terugkijkend, tranend, weerzien, traan-end, kijkend achterom.
Om en achter, voor en na, linkx en rechts, open en toe, geven en nemen, vooral nemen want schreeuwen is nemen, is wanhoop, hoop en leven, even, even kijken, kijken achterom, om, om wie, wat, dat, niet, meer, is, zijn, mijn, ons, kilo, pak, suiker, zoet, water, wijn

Mijn O is kreupel. Ik tik met moeite "O hoe mooi" op het toetsenbord van mijn computer.
Dat duurt te lang, O hoe mooi,
Je moet de O hard aanslaan, weer wakker maken. Wekken, je moet willen wekken, willen gewekt worden, willen leven, verkennen, herkennen, bekennen, beleven, leven, weten, voelen, vooral voelen, zeker als je de O aanslaat op mijn toetsenbord moet je die voelen, hij wil geduwd worden, overtuigd worden om statig op papier te gaan staan, om zichzelf uit te drukken, zo rond en bloot, opgemonterd en moedig.

Ik huil, ik schreeuw,
traan, terugkijkend, tranend, weerzien, traan-end, kijkend achterom.
Om en achter, voor en na, linkx en rechts, open en toe, geven en nemen, vooral nemen want schreeuwen is nemen, is wanhoop, hoop en leven, even, even kijken, kijken achterom, om, om wie, wat, dat, niet, meer, is, zijn, mijn, ons, kilo, pak, suiker, zoet, water, wijn

Verwondering bleef zitten onder de dode boom turend door het achterraam. Het terras is leeg. Mijn hart loopt leeg, het verstilt, het stopt met tikken, bij het slikken van de bittere pil, die ik niet wil, maar stil
slik, het wordt kil en ik ben mijn jas vergeten, het is winter, koud buiten en nat. Het regent, maar ik wandel, ik laat de snijdende wind mijn gezicht kerven, het ijsgeklonterde water vult mijn nerven, ik denk te willen sterven, straks, nog even, nog even wentelen, als een teefje in de bloem, de kelk vergaat, doorgegeven, even, wachten, smachten, smeken, maar neen, het nadert, komt dichterbij en zal gewoon langskomen, er zijn, voor we weten, we denken te weten, we zeker zijn te weten. Maar we voelen het, vooral voelen, dat doen we, in overvloed.

Ik huil, ik schreeuw,
traan, terugkijkend, tranend, weerzien, traan-end, kijkend achterom.
Om en achter, voor en na, linkx en rechts, open en toe, geven en nemen, vooral nemen want schreeuwen is nemen, is wanhoop, hoop en leven, even, even kijken, kijken achterom, om, om wie, wat, dat, niet, meer, is, zijn, mijn, ons, kilo, pak, suiker, zoet, water, wijn

kelk.




OPUS I (gedicht voor metronoom zonder leestekens)
(Opgedragen aan de dichter Gerhard Rühm)

PAUZE PAUZE KOMMA PAUZE
PAUZE PAUZE KOMMA PAUZE

PAUZE PAUZE KOMMA PAUZE

PAUZE PAUZE PUNT


PUNTKOMMA PAUZE PAUZE
KOMMA PAUZE PAUZE
PAUZE PAUZE PUNT

PUNT PUNT PUNT
PAUZE PUNT
PAUZE PAUZE PUNT
PAUZE PAUZE PUNT

PUNT PAUZE PUNT
PAUZE PUNT PUNT
PUNT PUNT PAUZE
PAUZE PAUZE PUNT


VRAAGTEKEN PAUZE
VRAAGTEKEN PAUZE
PAUZE PAUZE PUNT

ONDERLIGGEND STREEPJE
TREMA PAUZE TREMA
ACCOLADE TREMA
TREMA TREMA TREMA
PAUZE PAUZE PUNT

KOPPELTEKEN TREMA
KOPPELTEKEN TREMA
KOPPELTEKEN TREMA
PAUZE PAUZE PUNT


PAUZE PAUZE PAUZE
PAUZE PAUZE PAUZE
HAAKJE TILDE PAUZE
PAUZE TILDE PAUZE
TILDE PAUZE PAUZE
TILDE HAAKJE PUNT



AMPERSAND PAUZE
PAUZE AMPERSAND
AMPERSAND PAUZE
PAUZE PAUZE PUNT


SCHUINE STREEP PAUZE
SCHUINE STREEP PAUZE
SCHUINE STREEP PAUZE
SCHUINE STREEP PUNT

KOMMA KOMMA PAUZE
KOMMA PAUZE PAUZE
KOMMA PUNT PUNT

TILDE KOMMA PAUZE
TILDE PAUZE KOMMA
TILDE KOMMA PAUZE
PAUZE PAUZE PUNT

APENSTAART PAUZE
APENSTAART PAUZE
APENSTAART PAUZE
KOMMA PAUZE PUNT

KOPPELTEKEN PAUZE
KOPPELTEKEN PAUZE
KOPPELTEKEN PAUZE
PAUZE TILDE PUNT

TILDE TILDE PAUZE
TILDE PAUZE PAUZE
PAUZE TILDE PAUZE
PAUZE TILDE PUNT

PAUZE TILDE PUNT

PAUZE TILDE PAUZE

PAUZE TILDE PUNT

PUNT

PAUZE TILDE PUNT

PUNT

PUNT

PUNT PUNT PUNT


PAUZE PAUZE KOMMA PAUZE
PAUZE PAUZE KOMMA PAUZE
PAUZE PAUZE KOMMA PAUZE
PAUZE PAUZE PUNT
PAUZE PAUZE PUNT
PUNT
PAUZE PAUZE PUNT
KOMMA
PAUZE PAUZE PUNT
PUNT

KOMMA KOMMA PAUZE
PAUZE PAUZE PUNT
PAUZE PAUZE PUNT
PUNT
PAUZE PAUZE PUNT
PUNT

PUNT


Labels:



maandag, september 04, 2006

LODE van OXENBERGHEN: Mooie kransen / Jaren gingen voorbij



Mooie kransen

Mooie kransen, gekleurde lichten in de straten
En winkelramen met dansend speelgoed verlicht!
Mijn huis heb ik vandaag dan toch even verlaten
Om ook eens te kijken naar ‘t feestelijk gedicht
Van Sinterklaas,de kindervriend.

Ik ben gaan wandelen in ’t hartje van de nacht
Om ’t blij gezicht van vele mensen te bezien.
Elk kaarsje flikkert en elk gekleurd lampje lacht
Omdat ik in de stad naar Klaas ben komen zien
Als naar een verse laatste zucht.

De kransen hangen, schitterend onder een hemel
Die gloeit met volle kleur, met fonkelend kadans
En men weet zeker niet, in heel dit volks gewemel
Wat meer het oog bekoort dan de spelende dans
Van heldere opgejaagde lucht.

Het zijn slechts winkels en mooi versierde uitstalramen
Die baden in hun pracht voor deze mensenzee.
Ik kan ‘t aantal nieuwsgierigen hier zelfs niet ramen,
Wellicht duizenden kijken naar die helle zee
Van zulk een ontbrandende zucht.

Dan ging ik weg, terug verdwalend in mijn hart
Dat zo gelukkig was die vreugde te bezingen,
En in mijn slaap kwam er die nacht geen leed,geen smart
Want almeteen begon een engel mee te zingen
In die dromende zwarte lucht.

Mooie kransen, gekleurde lichten in de straten
En winkelramen met dansend speelgoed verlicht!
Mijn huis had ik vandaag dan toch even verlaten
Om ook eens te kijken naar ’t feestelijk gedicht
Van Sinterklaas, de kindervriend.

_________

Jaren vlogen voorbij

Ons land werd nog bezet en vervolging begon.
Ik was student, ik trouwde om dwangarbeid te ontgaan.
Wij kregen wel een eerste zoon,
Maar vrouwlief wilde seks,. Zij zou de fout begaan
Lief te zijn voor de vijand, dat vondt zij gewoon.
Terwijl een baby huilde dronk ik eenzaamheid.

De oorlog duurde voort, het noodlot strooide roet.
Vader werd opgepakt, de gestapo kwam thuis.
Ik rende, anders bleef ik niet vrij.
Studeren kon niet meer, ik vluchtte uit ’t ouderhuis.
Een vrouw keerde die pech, zij woonde wel met mij,
Stal mijn bezit en ging,. Het wordt weer eenzaamheid!
- - - - - - -
Jaren vlogen voorbij, het hertrouwen werd zoet
Een dochter was eenmaal voor mij een hartewens.
Ik werd zeer rijk, ik kreeg er twee.
Helaas!Het huwelijk groef geduld uit de mens,
Haar smoren verjoeg mij,. Ik walgde, maar gedwee
Droeg ik mijn juk,. Thuis leefde ik nog met bitterheid.

Het is die stank, die rookwolk die mij vluchten doet,
Alles valt nu uiteen, ik ga weg, blijf alleen.
Mijn kinderen, zij groeiden wel, maar kwamen niet
Naar vader toe,. ’t Droombeeld verdween!
Er breekt een wenend hart waar, immens, het verdriet
Geen klaagmuur vindt, zelfs geen uitweg voor bitterheid.
- - - - - -
Jaren vlogen voorbij, mijn levenswens kreeg moed.
Ik nam alweer ’t besluit nog eens een gok te slaan,
Hertrouwen op latere dag.
Ik vond een levenspartner die mijn verse baan
Wou dragen en meer waarde gaf met haar glimlach
Waar ik stapel van werd,. Mijn ren uit eenzaamheid!

Zij zoekt werk, ik schenk werk, en zij ontsteekt een gloed.
Nog is mijn hart vitaal, wij krijgen zelfs een zoon.
Mijn vrouw is mooi, ik houd van haar,
Maar het noodlot slaat toe in het huis waar ik woon.
Zware ziekte velt haar, de dood staat alreeds klaar
Op deze laatste weg,. Ik zink in eenzaamheid.
- - - - - - -
Jaren vlogen voorbij, de tijd eiste meer spoed
Want elke dag verzoop het leven in mijn ziel.
Ik zag ginds ver een nieuwe kans
Voorbijgaan langs de weg waar mijn gemoed verviel
Tot niets,. Er kwam een schemerzon, een rozenkrans
In mijn verdriet, terwijl ik stierf van bitterheid.

Zij stapt in mijn gezin, zij heeft een lieve snoet.
Ik word opnieuw verliefd,. Dat vrouwke smaakt naar feest
En ik verzoek haar om wat min.
Zij ziet mij, bemint mij, haar schoot ontvangt mijn geest.
Ik kwam, ik zag, ik won,. Wij krijgen nog meer zin
Tijdens ons samenzijn,. Waar blijft nu bitterheid?
- - - - - - -
Mijn hart werd nog bezet, mijn nieuw leven begon.
Ik wist niet dat zo’n vreugd nog op aarde bestond.
Wij reizen heel de wereld door,
Wij scheppen het geluk, wij plukken elke stond
Van ‘t echte verliefd zijn,. Het is alsof ik hoor
God’s hemelse muziek,. Zo smolt mijn eenzaamheid.

Zo vredig lachten wij, maar niet alles bleef goed.
Zij ook werd ziek,. Een mes sneed weg ‘t natuurgeschenk
Dat elke vrouw haar schoonheid vindt.
En toch, zij leeft, zij houdt nog steeds van mij!Ik schenk
Haar nu ‘t gedicht der liefde die ons hier verbindt.
Al meer dan twintig jaar ken ik geen eenzaamheid.


Lode van Oxenberghen


l.vanoxenberghen@scarlet.be



affiche: HET LAATSTE GODSOORDEEL (met beknopte bio)

Labels: